غزل شمارهٔ ۱۷۸۸

برداشت: از حال و هوای کسی که مشغول نوشیدن شراب است می‌توان فهمید که او چقدر عاقل یا خردمند است و با صرف دو پیمانه، می‌توان به شخصیت او پی برد.

برداشت: زیبایی و نور عشق در این جمع نمی‌پاید و از بی‌تابی پروانه می‌توان فهمید که چرا این‌گونه است.

برداشت: حال خراب من به اندازه‌ای نشان‌دهنده عشق است که می‌توان شدت ویرانی را از نیروی سیل فهمید.

برداشت: ساقیان میکده که با همت و تلاش خود در خدمت خوش‌گذران هستند، می‌توانند به دلیل اتحاد و استقامت‌یشان، قدرت و زیبایی را که در ابروی مردانه نمایان است، به نمایش بگذارند.

برداشت: اگر چهره‌ی ساقی همچون خورشید درخشان باشد، می‌توان از شور و حال قلبی‌هایی که در دل میخانه وجود دارد، به ویژگی‌های او پی برد.

برداشت: حضور افرادی که در گوشه‌ای دور از جمع زندگی می‌کنند، ناشی از این است که درب خانه‌هایشان را بسته‌اند و این نشان می‌دهد که خودشان به انتخاب خودشان، دوری از اجتماع را برگزیده‌اند.

برداشت: سخن گفتن نشان‌دهنده‌ی رشد و بالندگی است و از طریق موادی که به خوشه‌ها متصل می‌شوند، می‌توان به عمق وجود هر فرد پی برد.

برداشت: اگر تو توانایی داشته باشی که از همه چیز چشم بپوشی و خود را از این دنیای مادی جدا کنی، می‌توانی متوجه شوی که چگونه می‌توان از این زندان رها شد.

برداشت: بهار با شور و شوقی که دارد، همچون پر و بالی که از درختان می‌ریزد، نشانگر هیجانی دیوانه‌وار است.

برداشت: مسافران در جستجوی پاسخ‌های خود به کعبه رسیده‌اند، و می‌توان فهمید که مسیر میخانه نیز در این سفر قرار دارد.

برداشت: سخن به پایان رسیده و زیبایی زلف او همچنان باقی است. می‌توان از طول شب فهمید که این همه، تنها یک داستان است.

برداشت: قماش نرم و لطیف زیبایی که شمع را می‌پوشاند، به اندازه‌ای به فداکاری پروانه در برابر شمع ارتباط دارد.