غزل شمارهٔ ۱۷۸۶

برداشت: از نگرانی دل، زلف زیبای معشوق شکست و به خاطر ناپختگی، این میوه از درخت چیدم و خراب شد.

برداشت: آدم باید ادب را انتخاب کند، زیرا مانند منصور که به خاطر شوخی کردن با موضوع عشق، سرش را به چوب دار سپرد، بی‌ادبی می‌تواند عواقب سنگینی داشته باشد.

برداشت: هر کسی که به داشته‌های خود راضی باشد و قناعت کند، در روزگار سختی می‌تواند با آرامش و عزت نفس سر کند.

برداشت: نفس من به سختی و با درد از سینه‌ام بیرون می‌آید و اشک‌های من مانند تیغی تیز و آبدار، قلبم را می‌شکافد.

برداشت: آتشم از حرارت خون گل سرخ است، کاش که این آتش به تخم بلبل در این بهار سرایت نکند و او را از بین ببرد.

برداشت: به درخت انگور بگویید اشک‌های من را بریزد تا زخم‌های من درمان شود، زیرا سر من بر اثر خشکی و خمار شکسته است.

برداشت: حسن و زیبایی تو به حدی می درخشد که همه جا پر از جمعیت و شگفتی شده است، به طوری که شعله شمع حتی از دیدن چشمان اشکبارش، سرخورده و ناتوان می‌شود.

برداشت: دل من به خاطر اندوه و غم شکست، مانند شیشه‌ای که از سنگینی غبار و کثیفی می‌شکند.

برداشت: کیست که پیروزی را از کسانی که شکست خورده‌اند ببیند؟ چهره‌ی من در فصل پاییز مانند رنگ بهار است.

برداشت: چگونه می‌توانم از اضطراب دل خود در امان باشم، وقتی که در آغوش من، شیشه‌ای هست که هزار بار شکسته است؟