غزل شمارهٔ ۱۷۸۴

برداشت: از خط غبار روی آن لعل آتشین هیچ نشانه‌ای نمانده است و از زیبایی آن، سیاهی بر این نگین اثر نکرده است.

برداشت: در این بیت، شاعر از یک حس سلحشوری و شجاعت در برابر نگاه‌های ویرانگر صحبت می‌کند. او می‌گوید که در مسیر تو، هیچ چیز نمی‌تواند به تو آسیب برساند و تو به اندازه‌ی گردی که یتیمی را به رسمیت نمی‌شناسد، در برابر ناملایمات مستحکم و مقاوم خواهی بود. به این ترتیب، شاعر بر عدم تأثیرپذیری و مقاومتی که در وجود فرد است، تأکید می‌کند.

برداشت: در محفل تو کسی به شدت مشتاق و بی‌قراری کرد که مانند پروانه‌ای که به دور آتش می‌گردد، تا زمانی که نسوزد بر زمین ننشست.

برداشت: به خاطر دلهره و اضطراب قیامت، هیچ‌کس نتوانسته به‌درستی ایستادگی کند و غم در دل‌ها نشسته است به‌گونه‌ای که هیچ‌کس نمی‌تواند آن را از خود دور کند.

برداشت: دل بی‌قرار من نمی‌داند چه تصویری را می‌بیند، زیرا حتی یک لحظه هم این گوهر در خانه‌اش آرام نمی‌گیرد.

برداشت: داستان غم و اندوه عاشقان، بسان نسیمی ملایم و دل‌انگیز است. برای تو، این احساس مانند شبنمی است که بر گل یاسمن نمی‌نشیند و از زیبایی و لطافت آن بی‌بهره می‌ماند.

برداشت: بوته خاری در دنیای ممکنات باقی نمانده است، چرا که صیاد به امید تو در انتظار نیست.

برداشت: زمانی که سنگ ملامت و سرزنش بر سر من فرود آمد، دیگر هیچ تاجی از گوهر و جواهر بر سر پادشاهان نمی‌تواند چنین شایسته و با ارزش باشد.

برداشت: از محل غم و اندوه خود بیرون نرو، زیرا در بهشت رضا هیچ‌کس غمگین نیست.

برداشت: آیا با یک لبخند رضایت می‌کنی؟ تو که طمع به داشتن صد خانه عسل داری!

برداشت: هیچ کس در زیبایی و جذابیت تو به اندازه خط و زلف کسی به موفقیت نرسید و هیچ کس نتوانسته در این دایره زیبا اثری چنین بیافریند.

برداشت: وقتی که به زلف‌های تو نگاه کردم، دلم دیگر هیچ جواهری را نمی‌خواهد، زیرا جواهر وجود تو برایم از همه چیز با ارزش‌تر است.

برداشت: این روزها در زندگی من، حال و روز خوبی ندارم و همه چیز به صورت تار و سیاه به نظر می‌رسد. در عین حال، یاد و خاطره محبوبم نیز همچنان در ذهنم نمی‌رود و نمی‌تواند از یادم برود.