غزل شمارهٔ ۱۷۸۳

برداشت: کسی که بتواند عطر شراب را از کدو استشمام کند، می‌تواند آرزوهایش را از مغز خود پاک کند.

برداشت: اگرچه من در تنگنا و محدودیت قرار دارم، اما اگر مشکل من حل شود، می‌توانم غم و اندوه را از دلم پاک کنم.

برداشت: شب سیاه، مثل شمعی است که در آب گرد و غبار آن را می‌شوید. این تصویر بیانگر این است که در تاریکی، تنها کسانی که می‌توانند به روشنی برسند، جوهر وجودشان را پاک کنند.

برداشت: شبنم که صفای دلش از دنیا و زیبایی‌هایش پاک و بی‌ریاست، می‌تواند به دامن خورشید برسد. این نشان‌دهنده این است که زیبایی و لطافت واقعی، برتری و توانایی عبور از زرق و برق‌های دنیا را دارد.

برداشت: غفلت به قدری بر تو چیره نشده است که خواب بتواند مانع از بیداری و آگاهی‌ات شود.

برداشت: دل من به خاطر طبیعت پاک و روانی که دارم، از دیدن سبزه و گیاه شاداب می‌شود، اگر بتوانم با آب زلال تمام ناخالصی‌ها را بشویم.

برداشت: دل و زبان آدمی که نفاق ورزد، به دور از حقیقت یکسان می‌شود. حتی اگر به ظاهر خوب عمل کند، باز هم امکان دارد که خود را در خطر بیندازد.

برداشت: اگر چه موهای سفید صدای حریصانه‌ای دارد و در دل طبیعت چیزی بر نمی‌خیزد، اما می‌توان سیاهی آن را با گذر زمان زدود.

برداشت: در این دنیا تنها چیزی که ارزش دارد، احساس شجاعت و فداکاری است. هیچ چیز دیگری جز لذت و شوری که از شهادت به دست می‌آید، ارزش تجربه کردن ندارد، چرا که تلخی مرگ را تنها با آن می‌توان از ذهن و دل پاک کرد.

برداشت: آینه‌ای که پاک و بدون زنگ باشد، به سخن و صدا توجه نمی‌کند. پس چه اشکالی دارد که گفتگوها و افکار من، آنچه را در دل دارم، را شست و بود؟

برداشت: هرچند که اشک‌هایم نتوانستند آثار را از دل سنگی پاک کنند، اما آرزوهایم می‌توانند دل من را از این حالت آزاد کنند.

برداشت: دل من از گریه و اشک، هیچ تغییر و بهبودی پیدا نکرد. آیا می‌شود با اشک‌هایی که می‌ریزم، رنگ زرد شمع را پاک کرد؟