غزل شمارهٔ ۱۷۸۰

برداشت: پیری و لرزش‌های آن تو را از مسیر فرماندهی خارج نکند؛ هر چیزی که از تو جدا می‌شود را رها کن و دست بکش.

برداشت: اگر به دنبال شادی و خوشی هستی، به افرادی که دچار درد و رنج هستند بی‌تفاوت نباش و به آن‌ها توجه کن.

برداشت: اگر نتوانم به خواسته‌ام برسم، خوشحالم که دستم کوتاه نیست و از گریبانم نمی‌افتد.

برداشت: این بیت به زیبایی صبح اشاره دارد که چهره‌اش به سفیدی می‌زند و نشان‌دهنده روشنی و تازگی است. همچنین به این نکته اشاره می‌کند که در دوری از شب‌ها، هیچ چیز نمی‌تواند به آن زیبایی و روشنی نزدیک شود، و هر نوع آغوش و پذیری از دامن شب، فاقد ارزش است.

برداشت: دست من نمی‌تواند پنهان کند که از اختیارم خارج شده و بی‌قراری‌ام به حدی است که لرزشم آشکار است.

برداشت: به خودت سخت نگیر و مثل غنچه بسته نباش. اگر به جای کمبودها و مشکلاتت، به بخشش و نیکی‌ها توجه کنی، در نهایت به آرامش و شکوفایی خواهی رسید.

برداشت: هیچ فایده‌ای ندارد که نعمت‌های فراوان در اختیار افرادی باشد که از آن‌ها بهره‌مند نمی‌شوند. مانند این است که از دل دریا، مرجانی را که در خشکی است، به دست آوریم، چرا که خشک بودن بستر نمی‌تواند زیبایی و ارزش آن را نشان دهد.

برداشت: هرچند که زیبایی و قامت بلند این درخت بستان توجه را جلب می‌کند، اما خود او نمی‌تواند از مشکلات و سختی‌هایش رهایی یابد.

برداشت: در زندگی، کسی که دچار اندوه و غم عزیزان خود شده باشد، هرگز از غم و اندوه رهایی نخواهد داشت؛ حتی اگر در این دنیا به آب حیات نیز دست پیدا کند.

برداشت: من از خوشه‌های گره‌خورده و پرمیوه، سنگین و فراوان هستم، مانند انگور. گرچه دست‌های زیادی برای چیدن من وجود دارد.

برداشت: اگر شمع به خاطر زیبایی‌اش نمی‌سوزد، پس چرا مانند اشک که در شب به دندان گزش می‌زند، در آتش داغ است؟

برداشت: دعاهایی که در تاریکی شب انجام می‌شوند، زودتر مستجاب می‌گردند. پس بی‌خود این زلف‌های پریشان را از چنگ‌ات رها نکن.

برداشت: وقتی لاله از زمین سر برمی‌آورد و گلش به رنگ سرخ است، گویی شهیدی را می‌بیند که با آب تیغ، روحش از دنیا جدا شده است.