غزل شمارهٔ ۱۷۷۸

برداشت: در جایی که شگفتی و سردرگمی نشانه‌ی آگاهی و دانش است، حتی آرام و با احتیاط صحبت کردن هم می‌تواند به نوعی به اندازه‌ی پرواز در آسمان با دقت و احتیاط باشد.

برداشت: حضور داشتن عشق الهی ضروری است و همیشه کسی که دلش آشفتہ است، در هر مکانی حضور دارد.

برداشت: در نهایت، کسی که دلش تیره و تار است، با خون خود باید به زندگی‌اش پایان دهد. او همچون طاوسی است که تنها در زیبایی و خودآرایی خود غرق شده و از درون خالی است.

برداشت: از خانه‌ای که در آن زندگی می‌کنم، دیوار به سمت جایی می‌رود که در آنجا من ادعای صبر و تحمل دارم.

برداشت: کدامی از ظاهر و باطن با هم هماهنگ است؟ اگر دل او از سنگ باشد، حتی اگر آسمانش آبی و زیبا باشد.

برداشت: یوسف که از چاه بیرون آمده، به بازار می‌رود و مردم را به خود جذب می‌کند. او به جای پنهان شدن از مردم، با شهامت در برابر چشمان آنها می‌ایستد، چون تلاش برای مخفی ماندن از جامعه، اقدامی است که باعث رسوایی و عدم شجاعت می‌شود.

برداشت: دل مجنون از بیقراری مانند یک صحرا وسیع است که درون سینه‌اش در حال پرسه‌زنی و سفر است.

برداشت: آه، که مردم با دیدگاه محدود خود متوجه نیستند که دور بودن از دیدن عیوب دیگران، خود نوعی بینایی و بصیرت است.

برداشت: کجا می‌تواند خطای یک فرد باهوش اصلاح شود؟ وقتی که چشمان تو در حال لذت بردن از نوشیدنی است.

برداشت: چشم‌های او به قدری زیبا و جذاب است که از آن‌ها حلقه‌هایی به وجود آمده؛ این زیبایی به خاطر عطش و اشتیاقی است که چهره‌اش برای دیده شدن دارد.

برداشت: بهار جهان تنها به سخن و گفتار تعلق دارد، و زیبایی و طراوتی که در پر طوطی وجود دارد، نتیجه‌ای از نعمت و توانایی بیان است.

برداشت: در این دنیا اگر هم بهشتی وجود داشته باشد که بتوان در آن آرامش پیدا کرد، همان تنهایی است.

برداشت: تو به خاطر بزرگی و مقام بالایت، رنج و عذاب را تحمل می‌کنی، در حالی که باد صبا از سبکبالی و بی‌وزنی راحت است.