غزل شمارهٔ ۱۷۷۷

برداشت: مصیبت برای انسان‌های آزاد، به خاطر خودستایی و نشان دادن برتری است. اگر به زیبایی یک سرو آسیب برسد، آن هم به خاطر زیبا بودنش است.

برداشت: از آن زمان که عشق مرا به سمت خود کشید، مانند گردبادی نمی‌توانم در دشت‌ها به آرامی بگردم.

برداشت: کیست که بتواند در برابر چرخش و تغییرات زمان ایستادگی کند؟ هیچ کسی نمی‌تواند از آرزوها و خواسته‌های خود دست بکشد.

برداشت: با اینکه حالتی از ترس و اضطراب در وجود من وجود دارد که بی‌نهایت و فراتر از تصور است، اما هنوز در درون من آرزوی تنها بودن و دوری از دیگران احساس می‌شود.

برداشت: دل آزرده و خسته از سختی‌های زندگی، زیبایی و شادابی دنیای اطرافش را از شجاعت و آزادگی موجوداتی چون غزال صحرا دریافت می‌کند.

برداشت: فقط با عشق است که می‌توانیم حقیقت را ببینیم، و اگر این عشق نباشد، چشم ظاهر فقط مانع درک واقعیات است.

برداشت: با وجود ناتوانی، نمی‌توان به آسمان فرمان داد، چون در پس تو نیرویی وجود دارد که می‌تواند همه چیز را تحت کنترل درآورد.

برداشت: پرنده وحشی به خاطر صعود به شاخه بلند، تلاش می‌کند و هر سر که آرزویی دارد، باید کوشش کند.

برداشت: با وجود اینکه صبح قیامت فرارسیده و نشانه‌های آن آشکار شده، چشمان تو همچنان در حال نوشیدن شراب هستند و غرق در لذت و شادی‌اند.

برداشت: اگرچه زیبایی تو باعث شده که حکم قتل بر عاشق صادر شود، اما در واقع، خودِ آن زیبایی می‌تواند مجوزی برای تماشا و محظوظ شدن باشد.

برداشت: شما چطور می‌توانید از کسی درخواست کنید که آن وعده را به شما بدهد؟ او مانند سیل خروشان است که نمی‌توان آن را به راحتی کنترل کرد.

برداشت: چهره زیبای تو را نمی‌توان بدون پوشش دید، چرا که مثل نمایشی است که تنها با پرده می‌توان به تماشا نشست.

برداشت: وقتی به قامت او نگاه می‌کنم، احساس می‌کنم که اگرچه درخت سرو در گلستان علم زیبا و رعنایی دارد، اما او خود مانند پرچمی خوابیده است.

برداشت: به عمق راز سکوت که نمی‌توانی دست پیدا کنی، زیرا همچون قلمی است که فقط برای زیباتر نوشتن و درست کردن صفحات به کار می‌رود.