غزل شمارهٔ ۱۷۷۶

برداشت: من به درد و دردی که در زیر قضاوت و صبر نهفته است، خوشحالم. اما از داغی که نشانه‌ی رسوایی است، ناراضی‌ام.

برداشت: کسی به زیبایی درونی افراد فکر نمی‌کند و همه به ظاهر آنها توجه دارند.

برداشت: به خودت اجازه نده که در برابر آسیب‌های عشق، احساس امنیت کنی، چرا که ابراز عشق به شکل بی‌پرده، می‌تواند منجر به رسوایی‌شود.

برداشت: ناله‌ای که از عمق درد و رنج برخیزد، زیبا و دلنشین است؛ اما اگر ناله‌ای بدون احساس درد باشد، هیچ معنی و ارزشی ندارد.

برداشت: چطور ممکن است که چشم‌های صائب به خاطر رقیبش اشک بریزد؟ کنترل سیل خروشان به دست خودسرش است.