غزل شمارهٔ ۱۷۷۵

برداشت: به جز دل که ارزشمند و قابل احترام است، تمام جهان و هر چیزی که در آن وجود دارد، قابل رها کردن است.

برداشت: هرچقدر به اطراف این مکان زیبا نگاه کنی، افسوس و درد در دل انسان باقی می‌ماند.

برداشت: چرا دل خود را به این جهان و زمان وابسته می‌کنی؟ زمان از دست می‌رود و این زمین نیز گذراست.

برداشت: هر چه را که بخواهی بلند کنی و به اوج برسانی، تمام آن‌ها به زمینت می‌زنند. تنها آن چیزی که در نهایت به آسمان خواهد رفت، همان آه توست که بر افراشته می‌شود.

برداشت: این قطره اشک ناشی از پشیمانی، دلیل تیره‌روزی شب‌های این زمین است. در واقع، چیزی که باید در این دنیا کاشته شود، همین احساس ندامت است.

برداشت: به خاطر اینکه دید دل تو باز شده، باید به هر چیزی که هست با نگاه عبرت‌آموز نگاه کنی.

برداشت: کسی که در دلش غم و ناراحتی دارد، می‌داند که بیان دردهایش همانند نوشتن داستانی به خون است.

برداشت: اگر با خون ننویسی، با آب طلا بنویس؛ زیرا ارزش کلام کسانی که درد و رنج را تجربه کرده‌اند، بسیار بالا و ارزشمند است.