غزل شمارهٔ ۱۷۷۴

برداشت: چشمانم که از اشک پر شده، مانند شمعی است که نور می‌دهد، در حالی که دهان پسته به خاطر درد دل، سرشار از خون است.

برداشت: با آب تیشه می‌توان چیزها را شست، اما برای رهایی از مشکلات و یافتن آرامش واقعی، نیاز به درک عمیق‌تری داریم که مانند آب خضر می‌تواند زندگی را تسکین دهد.

برداشت: ما از نعمت‌های زمین و آب مستقل هستیم و حاصل تلاش‌مان، نهالی از آزادی و آزادگی است که در دامن طبیعت پرورش می‌یابد.

برداشت: چشمم به خاطر زیبایی‌ات به سوی تو خیره شده است، هرچند که حیرت و شگفتی از زیبایی‌ات به مانند آینه کار مرا دشوار کرده است.

برداشت: به خاطر رفتارهای نادرست زلیخا، او به ذلت افتاد، در حالی که یوسف به خاطر پاکدامنی و پاکی اخلاقش در جایگاه عزت قرار گرفت.

برداشت: از زیبایی ابروی محبوبم ناامید نیستم، زیرا در بهار نخستین بار، غنچه پیشانی امید را نشان می‌دهد.

برداشت: دلگیرم و نمی‌دانم چگونه می‌توانم از وطن دور شوم، چرا که مانند مرواریدی هستم که در صدف جای خود را دارد و بی‌صدف بودنم باعث آزارم می‌شود.

برداشت: با وجود اینکه از آن مکان دورم، اما نگران نیستم؛ زیرا یاد تو در ذهنم مانند بهشتی روحانی است.

برداشت: مرا به همراهی کسانی از جنس خودم هدایت کرد! زیرا این دل شکسته، انسانی از خاک است.

برداشت: اگرچه من از جمعیت بهره‌ای ندارم، اما از این موضوع خوشحالم که قلبم از ناراحتی‌ها در امان است.

برداشت: به خاطر انتظار، چشمم در تاریکی غرق شده است. درمان دردهای دیدگان من، سرمۀ سلیمانی است.

برداشت: در این دنیا که امکان دسترسی به راحتی‌ها و آسایش‌ها محدود است، لباس به نوعی نماد عافیت و آسایش است و اگر کسی این لباس را نداشته باشد، در واقع دچار عریانی و کم‌بود امنیت و راحتی خواهد شد.

برداشت: من از هوش و حواسم به خاطر لب‌های تازه و زیبا ربوده شده‌ام، و مستی من به خاطر این شراب خوش‌بو و خوش‌طعم است.