غزل شمارهٔ ۱۷۷۲

برداشت: دشت به خاطر دردناکانی که در آن به سر می‌برند، به مانند گلستانی زیباست. از خودت فراتر برو و به شگفتی‌های آن دقت کن، زیرا اینجا دامن بیابانی است که پر از زیبایی‌هاست.

برداشت: خود را باز و آزاد کن، زیرا اگر بخواهی جهان را زیبا و روشن ببینی، باید دل‌های گشاده و مهربان را در اطراف خود ببینی که زندگی را شاداب‌تر می‌کنند.

برداشت: از خود بیرون بیا، چرا که وقتی راهی پیش پای تو نیست و بی‌پناهی، به چشم دزد بی‌رحم، همچون تیغی برهنه و خطرناک می‌مونی.

برداشت: هر کس که بتواند به وسیله عقل و تدبیرش، دشواری‌ها و موانع را تحت کنترل درآورد، حتی اگر در مقام و رتبه کوچک باشد، در نظر ما از کسی چون سلیمان هم بزرگ‌تر و ارزشمندتر است.

برداشت: این بیت به این معناست که در دنیای یکتاپرستی، چه کسی می‌تواند در شمار آن قرار بگیرد؟ زیرا مانند آسمان که در این حلقه‌ی ذکر و عبادت نمی‌چرخد، هیچ چیز نمی‌تواند به آن مقام برسد.

برداشت: چشمان من در جستجوی آزادی از دل دریاهای خونی است که هر حبابی در آن، نشانه‌ای از طوفان‌هایی است که در راهند.

برداشت: در زیر ظلمت و مشکلات زندگی ما، حقیقت و روشنی وجود دارد و اگر این سختی‌ها نبودند، عشق و شوقی که داریم مانند آفتاب درخشان و تابان است.

برداشت: چشم تو باعث می‌شود که سرگشتگی و ناپایداری جهان را ببینم، در غیر این صورت، حرکت دایره‌وار چرخ‌ها تنها نشانه‌ای از حیرت و بی‌خبری است.

برداشت: به دنبال یوسف مصری باشید، آن را از ناتوانان درخواست کنید، زیرا چشمان غمگین و افسرده گویی در چاهی مخفی است.

برداشت: حضور عشق در این دنیای پر استرس و وحشت مانند آتشی است که در دل یک بیابان قرار دارد.

برداشت: رابطه نزدیک به گوهر بسیار خوشایند و زیباست، اما فراموش نکن که در گسستن این ارتباط، دندان‌های تیز و خطرناکی وجود دارد.

برداشت: کجا می‌توانم از تو، ای ستمگر، شکایت کنم، در حالی که در پناه سایه موهای تو، جهانی مخفی و حیرت‌انگیز وجود دارد؟

برداشت: صائب از تنگناها و مشکلات زندگی شکایت نمی‌کند، زیرا او می‌داند که حتی چشم یک مور هم می‌تواند در دنیای خیال‌های زیبا و نازک خود، میدان وسیعی داشته باشد.