غزل شمارهٔ ۱۷۷۱

برداشت: هر دو شب و روز من به خاطر بی‌حوصلگی و غم، یکسان شده است، زیرا غم و نگاه تو برای من هیچ تفاوتی ندارد.

برداشت: اَه! افسوس که در برابر بی‌پروايي تو، شکستن دل و بی‌توجهی به مسائل مهم یکسان شده است.

برداشت: شخصی وجود دارد که لباس جهان یگانگی را بر تن دارد؛ به‌گونه‌ای که او مانند حبابی است و سر او با کلاهی که بر رویش است کاملاً یکی شده است.

برداشت: در این دنیا به خودت مغرور نشو و به مقام و موقعیتت دلخوش نکن، زیرا در برابر سرنوشت و نابودی، هیچ‌ چیز برتری ندارد و همه چیز برابر می‌شود، چه کوه و چه کاه.

برداشت: اعمال زشت من به حدی به خودم آسیب زده که گویی سرنوشت من و مار سیاه هیچ تفاوتی ندارد.

برداشت: در این دنیا، برای افرادی که تنها به خود اهمیت می‌دهند، هیچ تمایزی بین بالا و پایین وجود ندارد. هر چیزی که به خود آنها مربوط می‌شود، از نظر ارزش یکسان است و به نظر می‌رسد که موفقیت و شکست همانند یکدیگر هستند.

برداشت: تو که زیبایی‌های دنیا را می‌پسندی، گل را بچین، زیرا در نگاه من، گل و علف هر دو یکسانند.