غزل شمارهٔ ۱۷۷۰

برداشت: چراغ صبح و روشنایی صبحگاه به ظاهر متفاوت هستند، اما در واقع هر دو یک مفهوم را منتقل می‌کنند. همچنین، وجود کوچک ما و شعله‌ای که در درون داریم نیز در نهایت به یک چیز اشاره دارند.

برداشت: نه از لطف و مهربانی خوشحالم و نه از قهر و خشم ناراحت. برای من، خار خشک و فصل‌های پاییز و بهار هیچ تفاوتی ندارند.

برداشت: من چنان غرق در زیبایی و شادی‌های این باغ و بوستان هستم که برایم فرقی نمی‌کند که گل لبخند بزند یا خار نیش بزند؛ هر دو برایم یکسان شده‌اند.

برداشت: در این روزگار، همه افراد، چه جوان و چه پیر، دچار اندوه و ناامیدی شده‌اند و وضعیت آشفته‌ای برای همه حاکم است.

برداشت: من به حدی از تلخی و ناامیدی دنیا رنجیده‌ام که برایم تفاوتی بین ثروت و خطر وجود ندارد و هر دو را یکسان می‌دانم.

برداشت: با افراد بدسابقه و ناپاک رفتار نکن، زیرا برای آنها فرقی نمی‌کند که چه چیزی به دست می‌آورند؛ همان‌طور که آتش و خار هر دو می‌توانند آسیب‌زا باشند.

برداشت: در زندگی چرا باید مجبور باشیم همواره رنج و غم را تحمل کنیم؟ در این زمانه، فرقی بین چیزهای باارزش و بی‌ارزش نیست.

برداشت: زنده دل بودن و شادابی روح از مردگان برتر است؛ در غیر این صورت، هم دل و هم سنگ مزار، هیچ تفاوتی با هم ندارند.

برداشت: اگر به تفاوت‌های دو رنگ نگاه نکنی، صائب، شب جدایی و روز شمار هر دو یکسان خواهند بود.