غزل شمارهٔ ۱۷۶۹

برداشت: من که چشم و پوشش هر دو برایم یکی شده‌اند، نقاب و چهره او نیز برای من یکی به شمار می‌رود.

برداشت: غرور زیبایی تو آنقدر انسان را تحت تاثیر قرار داده که حالا دیگر نه صبر معنا دارد و نه اضطراب، هر دو به یک حالت تبدیل شده‌اند.

برداشت: وقتی تو را می‌بینم، چشمانم پر از نور و درخشش می‌شود. زیبایی چهره‌ات با تابش آفتاب یکسان است و هر دو به یک اندازه درخشان و زیبا هستند.

برداشت: نمی‌توان به گوهری دست یافت وقتی دل بی‌تاب و سرگردان است؛ زیرا ناپایداری و تردید هر دو مشابه یکدیگرند.

برداشت: وقتی دل یار سنگین و سرد باشد، هیچ فرصتی برای نفوذ وجود ندارد. چه اشک بریزی و چه آب دریا بیندازی، در نهایت هر دو یکسان هستند و تأثیری نمی‌گذارند.

برداشت: گریه من و سوختن ستاره‌ها هیچ تفاوتی ندارد و هر دو به یک اندازه به درد و رنج اشاره دارند.

برداشت: نگاه تلخ او و خنده‌های شیرینش هر دو برای من، به عنوان یک عاشق، مانند یک نوشیدنی دلپذیر می‌باشند.

برداشت: گاهی در شب جدایی ستاره‌ها را می‌افشانم و گاهی به شمارش ستاره‌ها می‌پردازم، اما در نهایت، شب جدایی و روز حساب هر دو یکسان‌اند.

برداشت: وقتی که نمی‌توان از تو به خاطر حیا و شرم چیزی خواست، فرقی نمی‌کند که در کنار من باشی یا خوابیده باشی، در هر دو حالت دسترسی به تو ممکن نیست.

برداشت: من به ارزش و اعتبار خود در زندگی ابدی راضی هستم، زیرا احساس زندگی و طعم آب هر دو مشابه و یکسان هستند.

برداشت: علم هدف اصلی‌اش رسیدن به حقیقت و واقعیت است، وگرنه تفاوتی میان کتاب و مصالح ساختمانی وجود ندارد.

برداشت: عشق راهی بی‌پایان دارد، بنابراین اگر لحظه‌ای توقف کنی یا با عجله پیش بروی، در نهایت هیچ تفاوتی ندارد.