غزل شمارهٔ ۱۷۶۸

برداشت: من به یک ذره غبار تبدیل شدم و همان حس ناامیدی و رنج در من باقی مانده است. توجه باغبان همچنان به این چمن ادامه دارد.

برداشت: روزگار هزاران تغییر و دگرگونی به خود دیده، اما هنوز داستان چشمان یعقوب و پیراهنش به یاد مانده است.

برداشت: به ظواهر و زیبایی‌های دنیا توجه نکن، زیرا آنچه باقی می‌ماند، درد و ناکامی است که از خاک برخاسته است.

برداشت: فصل بهار گذشت و چمن دوباره جوانه زد، اما داغ در دلم همچنان باقی مانده است.

برداشت: دلیل زنده ماندن سخنان، این است که آن‌ها در مورد افرادی که دیگر در میان ما نیستند، صحبت می‌کنند.

برداشت: در اینجا بیان می‌شود که بسیاری از چیزها از بین رفته‌اند و شکست‌ خورده‌اند، اما علی‌رغم این نقصان‌ها، دل سنگین و اندوهناک جلسه هنوز باقی مانده است.

برداشت: از دوران پادشاهی پرویز تنها داستان‌ها و حکایات باقی مانده است و هزاران تصویر و نقش از آن زمان هنوز بر روی سنگ‌ها و در دل کوه‌ها دیده می‌شود.

برداشت: در پاسخ به غزلی که گفته شد، این است که هر چند هزار شمع خاموش شده‌اند، اما جمع و محفل هنوز باقی مانده است.