غزل شمارهٔ ۱۷۶۶

برداشت: در این دنیا که سرانجام همه چیز ناپایدار و موقتی است، ساختن شخصیت و نفس خود از هر چیز دیگری مهم‌تر و ارزشمندتر است.

برداشت: دل تو همچون رگ‌های جوان و بی‌تجربه‌ای است که پر از آرزوهاست، و تو مانند عنکبوتی هستی که در حال بافتن و بازی کردن با رشته‌های در هم تنیده آن آرزوها هستی.

برداشت: در این فضا که حتی جایی برای نفس کشیدن وجود ندارد، نفس کشیدن ما به اندازه حبابی از سرباز بی‌معناست.

برداشت: طوطی که به زیبایی تصویر خود در آینه فریب خورده، در واقع به خاطر سادگی و بی‌خبری‌اش است. در غیر این صورت، تخته‌ای که برای آموزش استفاده می‌شود، بیشتر شبیه به سینه‌ای است که پرده‌دار و آموزنده است.

برداشت: در جایی که باید حالت را پنهان نگه داری، نشستن در جایگاه بلندپروازانه، نشانه‌ی غرور و جاه‌طلبی است.

برداشت: این جمله به زیبایی و لطافت واژه‌ها اشاره دارد و می‌گوید که با کلمات زیبا و دلنشین، می‌توان معانی عمیق و جذابی را به تصویر کشید، همانطور که رنگ‌های شگفت‌انگیز شراب قرمزرنگ در شیشه‌های ظریف شیراز وجود دارد.