غزل شمارهٔ ۱۷۶۵

برداشت: نگاه کردن به زیبایی‌های جوانان نشانه‌ای از تیزبینی و دقت نظر است، چرا که زیبایی چهره امری واضح و مشهود است و زیبایی خط نیاز به توجه و درک بیشتری دارد.

برداشت: سکوت کن، زیرا آن کوه با زیبایی و نازش، صدای پرشور جهان مانند خنده‌های کبک دری است.

برداشت: بازی کودکان بر روی زمین نشان می‌دهد که لذت زندگی در حالت ناآگاهی و سادگی است.

برداشت: به دام زیبایی‌های ظاهری زندگی‌های مرفه و خوش‌ساخت نیفت، زیرا زندگی کسانی که به ظاهر موفق به نظر می‌رسند، همیشه ناپایدار و در معرض خطر است.

برداشت: چشم، مانند یک محلی برای زندگی نمی‌تواند بماند، زیرا عمر ما بی‌پایه و اساس است. همچون ریگ‌های روان، ذرات وجود ما نیز در حال سفر و تغییر هستند.

برداشت: راز عشق خود را در دل پنهان نکن، زیرا زیبایی دلپذیر تو همچون پرده‌ای است که دروازه‌اش به روی عشق باز است.

برداشت: در این باغ، به بی‌نظمی و بی‌حاصلی راضی باش، چرا که زیبایی و طراوت برگ‌های درختان و چمن به خاطر بی‌ثمری و عدم نتیجه‌گیری است.

برداشت: در ساعات اولیه صبح، بی‌دلیل اشک نریز، زیرا نور چهره آسمان از اشک‌های سحرگاه ناشی می‌شود.

برداشت: دل به خاطر عشق به دست آمده، زخم می‌شود، اما در عین حال، این زخم مانند مینا در هنر شیشه‌گری ارزشمند است.

برداشت: بر درد عشق راضی باش و از دنیا چشم‌پوشی کن، زیرا که زیبایی گل‌های باغ تنها گذرا و فانی است.