غزل شمارهٔ ۱۷۶۴

برداشت: اگر بنایی خراب نشود، نشان‌دهنده‌ی استحکام و پایداری آن است. همچنین گل‌هایی که هیچ‌گاه نشکسته‌اند، نشان‌دهنده‌ی هوشیاری و مراقبت از خود هستند.

برداشت: اکنون که باران دل‌انگیزی می‌بارد و دشت زیباست، از خودتان بیرون بیایید و دیگر جای مقاومتی نیست.

برداشت: سر خود را از گریبان بیرون ببر و به دامن طبیعت نگاه کن، زیرا آن‌قدر دل‌ها را از کدورت‌ها پاک کرده است که حالا زیبایی خاصی دارد.

برداشت: از سنگ، گل لاله روییده و از خاک، سبزه سر برآورده است. چرا از خانه به دشت نمی‌روی؟ این چه مانع‌تراشی است؟

برداشت: در مسیری که می‌توان با حسی شاد و سرخوشانه پیش رفت، اگر با احتیاط و تدبیر گام برداریم، این نشانه‌ی آگاهی و هوشیاری ماست.

برداشت: از امید به کمک اهل دل ناامید نشو، زیرا خواب کسانی که آگاه هستند، خود نشانه‌ای از بیداری است.

برداشت: آفتاب زندگی او به نزدیکی بام رسیده و او هنوز به خود می‌بالد و مشغول گل‌کاری است.

برداشت: صدف به خاطر سنگینی خود به زمین افتاده، اما حبابی که بر روی سطح دریا شناور است به خاطر سبکی‌اش بالا مانده است.

برداشت: کسی که محبوب و مورد توجه نیست، نگران این نیست که از دیگران بی‌احترامی ببیند. یتیمی که بی‌نوا است، چرا از اصطلاحات منفی نگران باشد در حالی که از گذشته‌اش فاصله گرفته است؟

برداشت: زیبایی تو با زیبایی یوسف مصری متفاوت است، مانند تفاوت زیبایی در محیط خانه و بازار.

برداشت: دلیران از روی بی‌رحمی به افراد ضعیف و ناتوان آسیب نمی‌زنند. آنان با شجاعت و نیرنگ، از خود دفاع می‌کنند و در برابر دشمنان با قدرت و اراده می‌ایستند.

برداشت: چرا باید به ناز و محبت پزشکان وابسته شوم، وقتی که من برای تسکین خود به شربت عناب دل خوش کرده‌ام و آن را بیشتر از داروهای دیگر می‌پسندم؟