غزل شمارهٔ ۱۷۶۱

برداشت: نوشته تو مانند شروع بهار زیبایی را به نمایش می‌گذارد و لبخند تو همچون گلی است که در آغوش و کنار آینه خودنمایی می‌کند.

برداشت: از شدت اشتیاق به دیدن خودت، چه کار خواهی کرد؟ زیرا که حس غیرتم، مانند پرده‌ای برای آینه عمل می‌کند.

برداشت: ما در راه عشق و می‌پرستی بسیاری از دردها و رنج‌ها را تحمل کردیم، ولی هنوز هم وقتی به خودمان نگاه می‌کنیم، احساس شرمندگی داریم.

برداشت: به عشق قسم، که پاکدامنی و خلوص از نعمت‌های الهی است و در این حالت، همه افراد نیکو در کنار آینه به تماشای خود و زیبایی‌های درونشان می‌پردازند.

برداشت: سرزنش دل صائب به خاطر عشق هیچ تأثیری ندارد، زیرا همیشه زیبایی پرستی، نشانه‌ی وجود آینه است.