غزل شمارهٔ ۱۷۶۰

برداشت: نوشتن نامه به دوست، مثل این است که با بیگانه‌ای صحبت کنیم. مانند این است که پروانه برای شمع نامه بنویسد، چراکه پروانه به شمع نزدیک است و وجودش وابسته به آن.

برداشت: بستن احرام و بستن زنار، هر دو عملی ظاهری هستند، اما تو در دل خود به جای کعبه، به سمت بتخانه متمایل هستی و نشان می‌دهد که درونیات تو با ظواهر مذهبی‌ات در تضاد است.

برداشت: اگر دلت از عشق دچار آسیب و درد شد، ناامید و بی‌تاب مباش، زیرا دل مانند پارچه‌ای که پاره شده، نیاز به ترمیم و توجه دارد و زیبایی و خوشبختی در انتظار توست.

برداشت: فرهاد با تیشه‌اش در جوی شیر به کار مشغول شد، اما این کار یکی از بازیچه‌های کودکانه به شمار می‌رود.

برداشت: نفس پست و سست از بدن ناراضی است، چرا که پرنده‌ای که پرش ریخته در قفس جایی دارد که باید آزاد باشد.

برداشت: شیشه‌ای دل‌ها از خودشان می‌پرهیزند و از عقل سنگین ملامت می‌سازند، این دیوانگی حکمتی دارد که آنها را محاصره کرده است.

برداشت: اگر فردی از اهل دل باشی، نعمت‌های آسمانی از تو سرازیر خواهد شد، زیرا هرچه شیشه کوچک‌تر باشد، تنها برای پیمانه‌ای از نوشیدنی مناسب است.

برداشت: آنچه در زندگی‌ام به دنبالش هستم و تلاش می‌کنم، به نوعی شبیه به شکارچی است که به جست‌وجوی روزی من است. این واقعیت نشان‌دهنده این است که گاهی اوقات تصوراتی که از چیزها داریم، با حقیقت فاصله دارد و شاید به همین دلیل است که درک درستی از آنچه به دنبالش هستیم، نداریم.

برداشت: ما به دل خود فکر نکردیم و از بی‌خبری به جایی نرسیدیم، در حالی که لیلی در این خانه تاریک حضور دارد.

برداشت: به خانه‌ای برو که برای ورود به آن نیازی به درخواست و اجازه نیست. در این زمانه، آنجا جای مناسبی است که می‌توانی در آنجا به آرامش و خوشی برسی.