غزل شمارهٔ ۱۷۵۸

برداشت: لبخند هنوز از آن لب‌ها خارج نشده و نمک به سوال حسرت‌آور دل نیامده است.

برداشت: تو چه می‌دانی که چگونه شوق و خوشحالی از عمق وجود انسان سر برمی‌آورد؟ چراکه کسی که از در خانه‌ات خبر ندارد، به تو نامه‌ای نفرستاده است.

برداشت: صبح قیامت با زلف شب در حال قطع شدن است، اما هنوز روشنایی روز برای من نیامده است و من در darkness هستم.

برداشت: دانه چگونه از خاک سر بیرون می‌آورد در حالی که هنوز مویی از کف دست رشد نکرده است؟

برداشت: چرا باید به خودمان زحمت بدهیم؟ خانه، خانه‌ی اوست. مگر اینکه در دل، غمی غیر از این وجود داشته باشد؟

برداشت: امید بوسه از آن لب به خاطر نگرانی ماست، آتش خشم و اشتیاقی که از زیبایی یاقوتی برنخواسته است.

برداشت: حبابی که به ساحل چشم دوخته، به بیهوده تلاش می‌کند، چون در این دریا هیچ‌کس زنده نمی‌تواند بیاید.

برداشت: چگونه می‌توانیم در کنار کسانی که باید محکم و استوار بایستند، ایستاده شویم؟ در حالی که هنوز اشک‌مان مانند شمعی که هنوز به نیمه نرسیده، جاری است.

برداشت: بسیار شجاعانه به دنبال چشمان سیاه آن معشوق می‌روی، در حالی که دل من نتوانسته است بر خود ببالد که تو تا این حد به او عشق می‌ورزی.

برداشت: دلت به خاطر درد و رنج ما نمی‌سوزد و به نظر می‌رسد که خودت هم مشکل جدی‌تری نداری که بخواهی به ما توجه کنی.

برداشت: به کسانی که انسان‌های آزاده‌ای هستیم، طعنه نزنید، چون سنگ به درختی که میوه ندارد اصابت نکرده است.

برداشت: هرچند که ذهن تو به حقایق پی برده، اما هنوز واقعیت‌ها به اوج و کمال خود نرسیده‌اند.