غزل شمارهٔ ۱۷۵۷

برداشت: جهان با زیبایی و جلوه‌گری او پر شده است، مانند آنکه یک تصویر خاص در آینه تمامی فضا را پر کند.

برداشت: ساده دلان به دلیل جذابیت نوشیدنی دلخواه، به راحتی در آن غرق می‌شوند و خوشبختی را در آن می‌جویند. در حالی که من با چالاکی و هوشیاری‌ام به جای آن، در لانه گلی خود مشغول زندگی هستم و این زندگی برای من پر از معناست.

برداشت: اشکی که از چشمانم می‌ریزد، به قدری زیاد است که گویا چشمانم به پر شده است و این احساس مرا آن‌قدر تحت تأثیر قرار داده که نزدیک است احساساتم به بیرون بریزد.

برداشت: کجا می‌توانم از خواب بیدار شوم و ناله‌ام را بزنم؟ حالا که گوش‌های جهانیان پر از داستان‌ها و شایعات است.

برداشت: اگر مرغی در قفس باشد و نتواند پرواز کند، چه فایده‌ای دارد که غذا و آب به اندازه کافی داشته باشد؟ زندگی کردن بی‌ آزادی و پرواز برایش بی‌معناست.

برداشت: به خاطر شور و شوق عاشقانه‌ای که در دل دارم، نمی‌توانم صدای جرس را بشنوم. زندگی‌ام به قدری پر از این احساسات است که دیگر جایی برای چیز دیگری نمی‌ماند.

برداشت: بگذار که گریه‌ی بی‌اختیار و شوق من ادامه پیدا کند، زیرا در این درگاه، دیگران و غیر خودم فراوانند و فضای فراق و longing پر شده است.

برداشت: دل ساده من پر از شکایت و غم است، در حالی که تو حتی از اندک مشکل من هم نمی‌توانی بی‌خبر بمانی و اگرچه انبار خود را پر کرده‌ای.

برداشت: دراز بودن مژگان مانند خنجری است که جگر را می‌شکافد، و دل من پر از تیرهای تقدیر و سرنوشت شده است که آماده هدف‌گیری است.

برداشت: اگر الان در برابر تو نشسته‌ام و به نوعی خود را حقیر می‌بینم، هیچ‌چیز مهمی نیست، چرا که زیبایی و جلال تو باعث شده است که خانه‌ام از پرتو وجود تو روشن شود.

برداشت: اگر کسی همیشه چشمش به نعمت‌ها باشد و تنها به دنبال پر شدن چشمش از مادیات باشد، هرگز از گرسنگی و نیاز رهایی نخواهد یافت. در حقیقت، دل خوش کردن به نعمت‌ها نمی‌تواند درمانی برای درون خالی او باشد.

برداشت: این شعر اشاره به این دارد که دنیا پر از اشعار عاشقانه است و به نوعی بیانگر این است که عشق و احساسات عاطفی در زندگی و هنر انسان‌ها جایگاه ویژه‌ای دارند.