غزل شمارهٔ ۱۷۵۶

برداشت: چرا نگاه معصوم ما اینچنین بی‌رحم شده است؟ که حالا شرم از ما به حدی رسیده که مانند خشکی در بیابان به خون خواهش می‌کند.

برداشت: خداوند باعث می‌شود که تیغ تو در دست ما مهربانانه عمل کند، زیرا سختی و طاقت‌فرسایی که ما داریم، مانند سنگی در مسیر راه ما قرار گرفته است.

برداشت: چرا از سخنان و انتقادات دیگران ناراحت باشیم؟ حالا که انتقادها به نوعی به ما پناه داده‌اند و تبدیل به حامی‌مان شده‌اند.

برداشت: از درد و عذاب عشق چه راهی برای فرار داریم؟ چرا که این حالت از همان آغاز وجود ما را در بر گرفته و به نوعی پناهگاه ما شده است.

برداشت: آیا غیر از این دست خونین، گل دیگری هست که به اندازه‌ای ارزشمند و محبوب، بر روی کلاه ما قرار گرفته باشد؟

برداشت: اسب سفید که صورتش را به زمین می‌مالید به خاطر لک سبزی که بر رویش بود، به بلای سیاه ما تبدیل شده است.