غزل شمارهٔ ۱۷۵۴

برداشت: هیچ‌کس نتوانسته است دردی را که در دل خسته وجود دارد برطرف کند و هیچ‌کس هم سخن نگفته است تا قفل‌های بسته بر زبانش باز شود.

برداشت: دل آواره و سرگردان به راحتی به زندگی عادیش بازنمی‌گردد؛ مثل این که هیچ کس تاکنون صدای پرنده‌ای که از قفس آزاد شده را نشنیده باشد.

برداشت: نزدیک‌تر به دنیا و آدم‌ها باش و با رویی گشاده زندگی کن، چون همواره در زندگی با مشکلات و حوادث مواجه می‌شویم و کسی که در را نمی‌بندد، کمتر تحت تأثیر آنها قرار می‌گیرد.

برداشت: دهان پسته زرشک لب تو پر از خون است و اگر این طور نیست، پس هیچ کس به پسته آسیبی نرسانده است.

برداشت: دل من از زیبایی و پیچش موی او آزاد نیست، چون هیچ کس در این کوچه بن‌بست نتوانسته است به خانه‌ای برود.

برداشت: تنها من هستم که اشک را به روزنه‌ای از دل در گره می‌زنم و هیچ‌کس جز من این کار را با چنین پیوندی که نشکسته است، انجام نداده است.

برداشت: در دل آتش سوزان و با همراهی نیروی پاک، هیچ کسی جز صائب که دلش خسته است، به این سو نرفته است.