غزل شمارهٔ ۱۷۵۳

برداشت: کسی که بر آن لب‌های زیبا بوسه زده است، مانند خضر که به آب نبرد زندگی فرو رفته، به سرچشمه جاودانگی وارد شده است.

برداشت: عطسه‌ای از غنچه‌ای که هنوز باز نشده به چمن اجازه نداد که بر روی موهایش، رعد و برق دیگری که نسیم به آن زده است، بنشیند.

برداشت: هر کسی که در تلاش برای نجات خود از زیر فشار و سختی هاست، به یاد داشته باش که تو در این شرایط به او کمک کرده‌ای و چقدر تأثیرگذار بوده‌ای.

برداشت: آسمان به سختی و با زحمت، برای ما باران رحمت نازل می‌کند؛ اما چه کسی می‌تواند بگوید که چه کسی با سنگدلی دل ما را آتش زده است؟

برداشت: غنچه ای که به تازگی سر از دهن بسته اش بیرون آورده، به سرعت در حال از دست دادن جوانی و زیبایی اش است. می توان فهمید که وجود یک لحظه شادی و خنده از دل او در حال محو شدن است.

برداشت: آدمی که در سایه‌ای امن و راحت خوابیده، به سرعت از مشکلات و خطرات زندگی آسیب می‌بیند.

برداشت: یک کشتی است که در این دریا به حالت بی‌ساحل قرار گرفته و تدبیر ناخدای آن بر سر کشتی نمایان شده است.

برداشت: از شرم و عذاب وجدان بابت رفتار ناپسند خود، به این فکر می‌کنم که بوسه‌ای که بر پای تو زده‌ام، مانند حنا رنگین و زیباست.

برداشت: دل هرگز ناامید نشود، زیرا در غیر این صورت، من مانند دانه‌ای خواهم بود که در این هفت آسیاب، قطره‌ای آب را تحت فشار قرار می‌دهد.

برداشت: به جلو برو و تلاش کن، چرا که افرادی که تفکر سطحی دارند، مانند کسی هستند که به عصای خود تکیه کرده و در وسط سیلاب ایستاده‌اند. این کار آنها را به جایی نخواهد رساند.

برداشت: حبابی که از دریا بیرون می‌آید، با دست خالی و بدون هیچ‌چیز به ساحل می‌رسد، و مانند حبابی که در هوا شناور است، به سمت آینده می‌رود. این نشان می‌دهد که هر کسی که آرزوها و اهدافی دارد، باید از زندگی لذت ببرد و به حرکت ادامه دهد، حتی اگر به نظر برسد که شرایطش نامساعد است.

برداشت: کسی که از خواب آرام و امن بهره‌مند می‌شود، آن‌کس است که با پشت پا زدن به دنیا و مشکلات آن، از آنجا دور شده است.