غزل شمارهٔ ۱۷۵۲

برداشت: هر کسی که از خاک سر بلند کرده است، به دلیل سرکشی و نافرمانی‌اش، به طور حتم دچار عواقب شدید خواهد شد.

برداشت: دل من همچون برگ‌های پاییز به شدت می‌لرزد، زیرا بار دیگر نفس سردی از عمق وجودم بیرون آمده است.

برداشت: ای زاهد، اگر تو از ویژگی‌های خودت فراتر بروی، چه خواهی کرد؟ زیرا تزکیه و زهد بی‌روح بر چهره‌ات نمایان شده است.

برداشت: به خاطر غیرت و جذابیت لب‌های قرمز تو، آهی سرد از دل برمی‌آید؛ این نشان‌دهنده‌ی آن است که محبت و زیبایی تو، ارتباطی عمیق‌تر از یک رابطه معمولی دارد.

برداشت: چه کسی توانسته است آرزوهای دل را از بین ببرد؟ زیرا این کشتی در میان امواج خطر به سلامت عبور کرده است.

برداشت: افسوس که زیبایی دلربا و سخن شیرین او مانند طوطی، من را از سکوت و خاموشی بیرون کرده و به گفتن وادار کرده است.

برداشت: به خاطر داشته باش که تو قدرت و بال و پر داری، من را به سفر وادار کن، زیرا خواب آلودگی باعث شده که نتوانم از جا بلند شوم.