غزل شمارهٔ ۱۷۵۱

برداشت: نه به خاطر زیبایی خاص لب یار، بلکه به دلیل عشق و محبت آنهاست که شوق و فریبایی را در روح و دل آدم‌ها ایجاد می‌کند.

برداشت: در میان قطرات شبنم و گل، حجاب و پرده‌ای وجود دارد. کسی که اهل فهم و درک است، توانسته تو را از این پرده و حجاب خارج کند.

برداشت: زلف پرپشت و نرم او به خاطر تپش‌های دل‌های بی‌قرار ما به این حالت درآمده است و تشکیل دامی زیبا را داده است.

برداشت: لبخند او مانند نمک روی زخم دل من است و آن لب‌هایی که با شکر به من آرامش می‌دهند، مانند موری هستند که مرا از غم‌هایم نجات داده‌اند.

برداشت: غم و اندوه خود را در دل نگه‌دار، زیرا عشق شدید و سنگین من مانند کبکی که در کوه و دشت پرواز کند، همه جا به پرواز در آمده است.

برداشت: من به خاطر خواسته‌ای عمیق و عشق به تو، همچون گلی رنگی در دنیای پر از درد و تشنگی به سر می‌برم، در حالی که از حضور و محبت تو بی‌خبر مانده‌ام.

برداشت: زاهد، چگونه می‌تواند به حقیقتی که ورای امکانات است برسد، در حالی که زهد او تنها به ظواهر و سمت‌وسوی دنیوی محدود شده است؟

برداشت: به خودت بیا و از غم و رنج دیگران غافل نشو که در دل تاریکی‌ها، عشق و زیبایی‌هایی مانند لیلی ظهور می‌کنند.

برداشت: پرنده‌ای که عشق را در آسمان‌ها پرورش می‌دهد، در خانه ما نشسته و بال و پرش را باز کرده است.

برداشت: آیا به فکر لبان او افتاده‌ای، صائب؟ که درد و ناله‌های تو حال و هوای دیگری پیدا کرده است.