غزل شمارهٔ ۱۷۴۱

برداشت: عشق به قدری مرا از درد و رنج بی‌نیاز کرده که دیگر به دنبال درمان و چاره‌ای برای آن نیستم.

برداشت: چگونه می‌توانم به خاطر درد غیرقابل درمانی که دارم، شکرگزاری کنم؟ چرا که این درد من را از نیاز به پزشک بی‌نیاز کرده است.

برداشت: کششی که دریا به سمت خود دارد، مانند سیل بهاری است که مرا از نیاز به راهنمایی بی‌نیاز کرده است.

برداشت: به خاطر توجه به قدرت و ثروت سلیمان، کسی نمی‌تواند به چیزهای اندک قناعت کند، اما احساس بی‌نیازی من از همه این‌ها به من آرامش می‌دهد.

برداشت: من از بی‌پایی خوشحالم، زیرا زندگی‌ام را به دور از وابستگی به مکان خاصی تبدیل کرده است و این آزادی مرا از نیاز به داشتن خانه‌ای در دو طرف رها کرده است.

برداشت: خود بی‌خود شده‌ام و به جایی رسیده‌ام که دیگر نیازمند هیچ مقام و درجه‌ای نیستم، به طوری که رضایت و آرامش واقعی را یافته‌ام.

برداشت: کباب حسن، آتش عشق و محبت را در دل من روشن کرده و من به قدری تحت تاثیر این محبت قرار گرفته‌ام که دیگر به آب خضر نیز نیازی ندارم.

برداشت: دل بی‌تاب من در مسیر جستجوی معشوق به حدی تپش دارد که من را از نیاز به کمک و حمایت دیگران بی‌نیاز کرده است.

برداشت: هوای فاسد دنیا به طرز عجیبی انسان‌ها را فریب می‌دهد و به گونه‌ای آنها را به خود مشغول می‌کند که از یاد خداوند غافل می‌شوند و خود را مستقل از او احساس می‌کنند.

برداشت: زیبایی کعبه هدف اصلی من است، به طوری که کمال و ظهور من از آن، مرا از نیاز به قبله و جهت‌گیری به سمت آن بی‌نیاز کرده است.

برداشت: نیازهایی که ما داریم، آیا به یاد تو می‌آید؟ چون ناز و اداهای تو باعث شده است که ما بی‌نیاز شویم.

برداشت: ما فقیران را به نیاز تو دچار کرده است کسی که از ما بی‌نیاز است.

برداشت: من کسی هستم که به خاطر معشوق خود ناز می‌کنم، وگرنه عشق کسی را بی‌نیاز نکرده است.