غزل شمارهٔ ۱۷۴۰

برداشت: دل خوشی که به زیبایی او آغشته است، همچون کبابی است که به آتش عشق او می‌سوزد و از بی‌پروایی و شجاعت او می‌تازد.

برداشت: عزیزانش در گلستان جای دارند، و هر کسی که زیر سایه نخل قامت اوست، گرفتار آن زیبایی شده است.

برداشت: سری که تاج و زیبایی آن به خورشید می‌رسد، در واقع بهایی می‌پردازد که ناشی از طبیعت و سرشت اوست، زیرا در او ناخودآگاه تمایل به خدمت به او وجود دارد.

برداشت: دهان شیر برای من امن‌تر از ناف غزال است، زیرا آستین داودی از حمایت او به شمار می‌رود.

برداشت: چه ارتباطی دارد به صبح، آن سفیدی که بر گردن نشسته است؟ زیرا آن در واقع نشانه‌ای از باطل بودن زیبایی اوست.

برداشت: شخصی وجود دارد که با عشق واقعی و راستین، مانند صبحی که در دل آسمان می‌تابد، زندگی می‌کند و تنها کافی است چند لحظه برای دل تنگی و احساساتش آه بکشد، زیرا این نصیب و سرنوشت اوست.

برداشت: اگر با دقت و توجه به جهان نگاه کنی، می‌بینی که اختلاف و تنوع در عالم نشانه‌ای از وجود یک حقیقت واحد است و این که همه چیز به هم مرتبط و متصل است.

برداشت: ابر رحمت، زمین خشک و سوخته را زنده و سرسبز می‌کند و امید به بهبود و بارش را در دل انسان‌ها بیدار می‌سازد.