غزل شمارهٔ ۱۷۳۹

برداشت: گلی که در بهار زیبا و خوش‌رنگ است، همانند لبی است که وقتی می‌خندد یا می‌شکند، انسان را مست و شیدا می‌کند.

برداشت: نهالی که بلند بخت است، به خاطر شرم و حیا، خود را به زمین می‌زند و مانند سرو جویبار خود را به شکل زیبایی در می‌آورد.

برداشت: در نگاه دیده‌وران، خورشید تابانی تنها در حالتی است که شخصی بر آن سوار شده باشد؛ در غیر این صورت، همچون انسانی است که زمین‌گیر و ناتوان است.

برداشت: اگر خط سبزه از رشد و نمو بازماند، می‌توان گفت که این زیبایی و شیرینی لعل آبدار است.

برداشت: اگر خط مشکین (مشکی) وجود نداشت، جهان در نظر خورشید تاریک و بی‌نور می‌شد. پس این ترقی و پیشرفت آن خط باعث روشنی و روشنگری دنیا است.

برداشت: بر اثر زنگار، آینه‌ای که نور خورشید را منعکس می‌کند در معرض خطر است. اگر وضعیت زندگی این‌گونه باشد.

برداشت: اگر زهد و پارسایی خشک و بی‌روح باشد، هیچ تأثیری در جهان نخواهد گذاشت، زیرا اگر زیبایی و شادابی بهاری واقعی وجود نداشته باشد، هیچ چیز پایدار نخواهد بود.

برداشت: صائب، از جایی که خود را پنهان کرده‌ای، بیرون نیا، چون برای دل آشفته در روزگار، این بهترین راه است.