غزل شمارهٔ ۱۷۳۶

برداشت: مراقب چشمی باشید که مانند آسمان است، زیرا این چشم به زیبایی سبزه، اما همچون شمشیری تشنه برای خون می‌باشد.

برداشت: از گریه‌ای که بر دامن دشت مجنون جاری شد، هنوز اثر درد و رنج در گل‌های لاله به‌جا مانده است.

برداشت: دل بی‌تاب من مانند کاروانی از غزل‌های دیوانگی، در دوری‌ام مانند گردبادی در هامون می‌چرخد.

برداشت: از مرگ، قدرت و هیبت دیوانگان کم نمی‌شود، چون چشم شیر، روشنی بخش مقبره مجنون است.

برداشت: شیرینی باعث می‌شود که دل‌باختگان احساس شجاعت بیشتری کنند و دل‌های عاشقان همیشه در حال ناله و گله‌گزاری هستند.

برداشت: او را به طرز سخت و محکمی محاصره کرده‌اند، مانند حلقه‌ای که دور گردن یک کبوتر گذاشته می‌شود. دلیل این کار هم این است که در این باغ، او به زیبایی و هارمونی در قد و قامتش شناخته شده است.

برداشت: دل‌هایی که از عشق و شوق تهی‌اند، همیشه غمگین و افسرده‌اند و از دیدگاه آن‌ها، دنیا مانند نشانه‌ای تنگ و کوچک است.

برداشت: وقتی عشق حسن به انسان پیوند می‌خورد، آرامش و راحتی او را فرا می‌گیرد، گویی که محل استراحت غزال‌ها کنار مجنون است.

برداشت: برای رسیدن به اهداف خود، باید از خودگذشتگی کنی و سختی‌هایی را تحمل کنی. حتی در شرایط ناگواری که دیگران دچار یأس و ناامیدی شده‌اند، تو همواره باید امید داشته باشی و تلاش کنی.

برداشت: کسی که سرش را به سمتی خم کند و در اندیشه خود غرق شود، به حقیقت تمام دنیا و آفاق را درک کرده و به دانشی همانند فلسفه‌ی فلاطون دست پیدا کرده است.