غزل شمارهٔ ۱۷۳۴

برداشت: من فردی هستم که تنهایی و جدایی برایم آشناست و احساسات عمیق و لطیف من مانند درختی است که باغی پر از شادی و آرامش را در دل دارد.

برداشت: من از مرز امنیت و آسایش خود خارج نمی‌شوم، چرا که تا زمانی که در جای خود بایستم و به دقت حرکت کنم، تحت تأثیر نقش‌ها و اثرات دیگران قرار نخواهم گرفت.

برداشت: چرا باید نگران باغ و مشکلات دنیا باشم؟ چون تمام آسمان و زمین برای من مثل باغ و آسیاب است.

برداشت: من با هزار خوشه‌‌ی پروین (ستاره) که ارزشش به نیم جو هم نمی‌ارزد، دست نمی‌زنم؛ زیرا روزی من از دو چشمی که مانند ستاره‌ها، زیبایی و نور را به من می‌بخشند، تأمین می‌شود.

برداشت: چرا دریا به پاکی و زیبایی مروارید من افتخار نکند؟ در حالی که خانه صدفش به خاطر من روشن و درخشان است.

برداشت: در این بیت، شاعر به این نکته اشاره می‌کند که اگر کسی که دست نیاز به سوی او دراز کرده، از محبت و مهر ورزی بی‌بهره باشد، پس صبح‌ها در دلش فقط فقر و گدایی و ناامیدی خواهد بود. این بیان می‌تواند به وضوح احساس نیاز و اهمیت محبت در زندگی انسان‌ها را نشان دهد.

برداشت: من آتش نیستم که دست کسی مرا بگیرد. مانند آفتاب، نور من خودم را همراهی می‌کند و کمکم می‌کند.

برداشت: در این دوران که افراد بر روی شرم خود بی‌اعتنا شده‌اند، من تنها کسی هستم که هنوز به خجالت و آبرومندی اهمیت می‌دهم و به این موضوع فکر می‌کنم.

برداشت: وقتی که از روی بستر گل و شبنم بلند می‌شوم، بالش من نور خورشید است که از گرداگردم می‌تابد.

برداشت: اگرچه در نگاه اول به نظر می‌رسد که من همچون خاکستری تیره و بی‌روح هستم، اما در دل من هزاران آینه وجود دارد و آن‌ها همه تشنه ملاقات و ارتباط با معشوق هستند.

برداشت: خاطرات و احساسات من دنیایی جالب و خاص دارند که هم از درون وجودم و هم از بیرون ظاهر و رفتارم نشأت می‌گیرند.

برداشت: صائب می‌گوید: من چگونه می‌توانم از درگاه قناعت خارج شوم، در حالی که همه چیز من، از فرش و بستر گرفته تا بالین و متکا، از همین قناعت نشأت می‌گیرد؟