غزل شمارهٔ ۱۷۳۳

برداشت: آسمان به خاطر سنگینی گناه‌های من دو نیم شده است و تاریکی دل شب ناشی از سیاهی درون من است.

برداشت: من در این دریا از آن دلیر به جنب و جوش می‌افتم، چرا که سرنوشت من مانند حبابی است که به کلاهی بر فراز آن وابسته است.

برداشت: همیشه می‌توانم دور شمع بچرخم، اما یاد و خاطر پروانه مانع من می‌شود.

برداشت: سعی کن در زندگی‌ات دچار ناامیدی و یأس نشوی، زیرا هر نقطه‌ای که می‌روی و هر مشکلاتی که با آن روبرو هستی، می‌تواند مانع و چالش‌های جدی برای تو باشد.

برداشت: چطور می‌توانم سکوت را به زبان بیاورم، وقتی که درد و شوق زیادی در دلم دارم؟ آواز جان‌سوز من مانند تازیانه‌ای است که از سوی عشق بر من می‌زند.