غزل شمارهٔ ۱۷۳۲

برداشت: اگرچه من به نور و گرمای خورشید تکیه کرده‌ام و قوت و انرژی می‌گیرم، اما هنوز هم نشانه‌ای از زخم و آسیب در وجود من باقی مانده است که به‌نوعی به هویت من مربوط می‌شود.

برداشت: عجیب نیست اگر شعر من هماهنگ و منسجم باشد، زیرا مدت‌هاست که برای نگه‌داشتن زندگی‌ام به آن تکیه کرده‌ام.

برداشت: از شعرهای نغز و زیباست که به این سادگی نگذری، زیرا در عمق شب تاریک من، گنجی پنهان وجود دارد که مانند آبی شفابخش است.

برداشت: بهتر است منکر سخنان من نشوی، زیرا که درخت سرو، به عنوان نماد زیبایی و استواری، گواهی بر صحت حرف‌هایم است.

برداشت: به چشمان کم‌نور من نگاه نکن، در دل تاریک من چیزی نهفته است که نشان از درد و غم دارد؛ همچون اینکه راز و مظلومیت یوسف در چاه پنهان شده است.

برداشت: گذشته‌ام با تفکر فراوان، حتی از مکان‌های دور نیز فراتر می‌رود و انگیزه‌ام نشان‌دهنده‌ مسیر زندگی‌ام است.

برداشت: غزال که نشان‌دهنده زیبایی و لطافت است، برای من ارزش و مقام متفاوتی دارد. او فراتر از دایره محدودیت‌های زندگی‌ام، به عنوان شکار من در نظر گرفته می‌شود.

برداشت: از روشنی خورشید می‌توان فهمید که درون تاریک من، نویسنده‌ای همیشه حاضر و فعال وجود دارد.

برداشت: چرا داستان من به جایی نمی‌رسد؟ زیرا درگاه موفقیت برای من در همین‌جا است.