غزل شمارهٔ ۱۷۳۰

برداشت: زبان من، ابزاری برای بیان درد و رنج من است، مانند بچه‌ای که نمی‌تواند صحبت کند و فقط با گریه احساساتش را منتقل می‌کند.

برداشت: به کجا می‌توانم در روز قیامت با سخن خود بروم؟ از شرم زیبایی تو، کلماتی که بر زبان من جاری می‌شود، مرا در بند کرده است.

برداشت: به شکل غیرمستقیم می‌توان گفت که این شاعر به زیبایی و جذابیت موهای کوتاه معشوق اشاره دارد و آن را نشانه‌ای از رسیدن به هدف نهایی خود می‌داند. او همچنین به این نکته تاکید می‌کند که این زیبایی به نوعی راهی به سوی مقصود و هدف اوست.

برداشت: هر کس که سخن صحیحی می‌گوید، بدانید که این کلام از من است، زیرا او نتیجه‌ای است که از کمان من و تیر راست آن به دست آمده است.

برداشت: من از خطر عاشقانه و زخم‌هایی که ممکن است از معشوق بخورم، نمی‌ترسم؛ زیرا عشق برای من مانند نشانی امن و آرامش‌بخش است که نمی‌توانم از آن دل بکنم.

برداشت: پرواز به زیر سایه، ناشی از اندیشه محدود است، زیرا بال‌های پرنده‌ای بزرگ مانند هما، برای من مانند فرشی در آستانه‌ام است.

برداشت: هما به خاطر سایه‌ام در فضا پرواز می‌کند و غرق در احساسات من است، زیرا چنان عذاب ملامت در وجودم وجود دارد که به مراتب عمیق‌تر از هر زخم دیگر است.

برداشت: من توانسته‌ام سخنانم را به بالاترین جایگاه برسانم و هر کسی که در زمان من زندگی می‌کند، نامش به‌واسطه این کلمات شهرت خواهد یافت.