غزل شمارهٔ ۱۷۲۹

برداشت: بهشت یکی از بخش‌های زیبا و دلنشین ذهن من است و بهار، همانند برگ‌های پاییزی، از باغ احساسات من نشأت می‌گیرد.

برداشت: عشق مانند بهاری پرشور و هیجان‌آور است، اما درد و ناراحتی‌هایی که به همراه دارد، باعث آشفته‌دلی من شده است. هنگامی که به این عشق فکر می‌کنم، احساساتی متضاد در درونم می‌جوشد.

برداشت: اگر شیشه‌ای که گردانده می‌شود، بیفتد و بشکند، دلیلش جوش و غلیان عشق و شوری است که در وجود من وجود دارد.

برداشت: دل کسی که با درد و رنج دوستی آشنا شده، می‌داند که عشق دیگران تنها شعله‌ای است و باغ عاشقانه‌اش خاص خود اوست.

برداشت: اگرچه لب‌های محبوبم شیرینی‌های زیادی دارد، اما هیچ چیزی به اندازه آرامش و راحتی من در گوشه‌ای از زندگی‌ام نیست.

برداشت: اشک‌های یعقوب باعث شده که نتوانم به یوسف که در دل من است، نزدیک شوم.

برداشت: دل دیگری که زخمی کرده‌ام را نمی‌شناسم، زیرا که چنگال ماه جدید در انتظار درد من است.

برداشت: چگونه ممکن است آسمان گرانقدر و بزرگ به من توجه کند، وقتی که نور خورشید نیز تنها از چراغ من منبع می‌گیرد؟