غزل شمارهٔ ۱۷۲۶

برداشت: زیبایی و جذابیت تو از خطوط و نشانه‌هایی که خودت را نمایش می‌دهد، نشأت می‌گیرد. در این گرد و غبار، همان زیبایی که در وجود خودت است، وجود دارد.

برداشت: چهره‌ات هنوز نشانه‌های جوانی و شادابی را به نمایش می‌گذارد و قامت زیبایت همچنان در جاذبه خودش باقی مانده است.

برداشت: هرچند زیبایی تو از زیبایی خط و قلم فراتر رفته است، اما سبک و سنگینی موهای تو به اندازه خودت حرف دارد و بیانگر شخصیتی منحصر به فرد است.

برداشت: چشم تو هنوز به حرکت و تماشای زیبایی‌ها ادامه می‌دهد و گوش تو هنوز تحت تاثیر صدای خودت قرار دارد و در انزوای خود غرق است.

برداشت: چشم تو هنوز در جاذبه‌ی زیبایی خود غرق است و مژگان تو هنوز از هم جدا نشده‌اند.

برداشت: هنوز زیبایی و جذابیت تو در مرکز توجه است و همچنین خال سیاه تو هنوز هم یک علامت خاص و دلربا به حساب می‌آید. زلف‌هایت همچنان به مانند زنجیری هستند که تو را به خودت متصل کرده‌اند.

برداشت: هنوز محبت و مهربانی به‌درستی و در جایی غیرضروری نثار می‌شود و هنوز دلخوری‌ها در جایی نامناسب و به‌خاطر خودِ فرد وجود دارد.

برداشت: عشق ما را مانند زنجیری نمی‌بندد، بلکه وفاداری خودمان به عشق، ما را به هم متصل کرده است.

برداشت: از محدودیت‌ها و شرایط سختی که در آن هستی خارج شو، زیرا در درون تو گوهر و زیبایی نهفته است که باید بروز کند.

برداشت: دیگر درخواست محبت و توجه از من نداشته باش، چون اگر هنوز چیزی از من باقی بود، قطعاً در خدمت تو بودم.

برداشت: کسی که به واقع با خود آشناست، از ارتباط با مردم دوری می‌کند.