غزل شمارهٔ ۱۷۲۴

برداشت: سیاه شدن رنگ عقیق به خاطر جدایی است و کبود شدن چهره یوسف به دلیل دوری از وطنش.

برداشت: دل من مانند شمعی روشن است که در فانوسی قرار دارد و همیشه در خلوت و تنهایی خود، حتی در میان جمع دیگران احساس می‌کند.

برداشت: چگونه می‌توان به فکر پاک و بی‌آلایش تهمت زد؟ که مانند روشنایی صبح، حقیقت یوسف از ر فتور چاک پیراهنش مشخص می‌شود.

برداشت: اگر به دنبال زندگی جاویدانی هستی، از گفتار و سخن نگذران، زیرا راز زندگی ابدی در عمق کلام نهفته است.

برداشت: مرگ نمی‌تواند سایه‌ای بر روز هنرمند بیفکند، چرا که یاد و آثار او همچون نوری در دل خاک باقی می‌ماند و روشنایی تیشه‌اش به زندگی ادامه می‌دهد.

برداشت: از گوشه‌ی سکوت بیرون بیا، زیرا که شمع در حال ذوب شدن است تا زمانی که در جمع حضور داری.

برداشت: کشتی او به سلامتی به مقصد نخواهد رسید، اگر به امواجی که دل معلم با آنها درگیر است توجه نکند.

برداشت: از آنجا که دل تو به شدت غمگین و بی‌احساس شده، نمی‌فهمی که چهره‌ات به خاطر موهای سفیدی که مانند کفن به نظر می‌رسند، چگونه تغییر کرده است.

برداشت: کسی که دلش به تشنگی سخن می‌سوزد، با آب خضر هم آرام نمی‌شود.