غزل شمارهٔ ۱۷۱۹

برداشت: از درد و زخم‌هایی که در دلم دارم، سینه‌ام مانند گلستان پر از شوق و شادی است، و اشک‌های من مانند نی، نورانی و پر زرق و برق است.

برداشت: دل‌هایی که به هیچ چیز وابستگی و تعلق خاطر ندارند، اگر در دستان کسی قرار بگیرد، همانند انگشتری سلیمان با ارزش و قدرت خواهند بود.

برداشت: اگر پیاله‌ای وجود داشته باشد که تو را از همه دردسرهای زندگی آزاد کند، حتی اگر برای به دست آوردنش در دو جهان هم بهایی بدهی، بسیار ناچیز و کم ارزش است.

برداشت: دل‌های شکسته را نمی‌توان به دست خردسالان سپرد، زیرا در غیر این صورت، شهر به زندانی برای دیوانگان تبدیل خواهد شد.

برداشت: غم نان و آب، زمین را در بر گرفته و انسان‌ها از نگرانی معیشت و روزی، دلی پریشان دارند.

برداشت: مرا به میهمانی بیاورید و از کباب بی‌نمک پذیرایی کنید، تا وقتی که پیاله به لب می‌رسد، مثل نمک‌دان می‌شود.

برداشت: کباب سوخته که حسرتی ندارد، اما من در تعجبم که چگونه با وجود دل‌نگرانی‌های خودم، دنیا هنوز مثل بهشتی پرگل به نظر می‌رسد.

برداشت: در این دنیا، تنها روشنایی که از نوسانات و مشکلات زندگی آسیب نمی‌بیند، همان ایمان است.

برداشت: به خاطر شرم و حیا تو، تن به لباس داده‌ام، وگرنه زنجیر و حلقه بند من بر گردن خودم است.

برداشت: برای نان ارزش خود را نریز، چرا که وقتی آبرو حفظ شود، مانند آب حیاتی است.

برداشت: از نزدیک شدن به دشمن نرم‌دل و فریبنده پرهیز کن، زیرا در این زمین آرام، تله‌های مکر و فریب به خوبی مخفی شده‌اند.