غزل شمارهٔ ۱۷۱۷

برداشت: رنگین بودن درختان گل و میوه نشان‌دهنده‌ی زیبایی و شکوهی است که از زیبایی چهره و جمال ناشی می‌شود.

برداشت: روشنایی و زیبایی روح از جسم خاکی مشخص می‌شود، همان‌طور که خلوص آب زلال از سفال معلوم است.

برداشت: هر کس که به خود توجه کمتری داشته باشد، به اوج کمال و رشد می‌رسد. همان‌طور که معلوم است، ماه وقتی کامل می‌شود، ابتدا از حالت هلال آغاز می‌کند.

برداشت: کسی که با اشتیاق و میل از چیزی سخن می‌گوید، به نوعی دلیل و شاهدی بر فقر و نیاز خود در عدم درخواست از دیگران دارد.

برداشت: پر و بال پرنده‌ای به نام هما در حال عبور است و این نشان‌دهنده‌ی سرعت و شتابی در زندگی عاشقانه است که به زوال و پایان نزدیک می‌شود.

برداشت: از سرعنوان یک نامه می‌توان به محتوای آن پی برد، مانند اینکه حال و احوال سال جدید از تغییر سال مشخص است.

برداشت: از روی سایه‌ای که یک نهال بزرگ می‌افکند، می‌توان به ریشه و اصل آن پی برد. این نشان می‌دهد که وجود یک شخص یا چیز و رفتار آن، نشانه‌هایی از ویژگی‌ها و ریشه‌های اصلی‌اش به ما می‌دهد.

برداشت: در این بیت، گفته می‌شود که چیزی که حلال است، نمی‌تواند در شرایط نامناسب و ممنوع به کار رود. به عبارت دیگر، درآمد و هزینه‌های حرام و حلال به وضوح مشخص است و نمی‌توان انتظار داشت که از منابع نامناسب، نتیجه‌ای مثبت به دست آید.

برداشت: در میان افرادی که ذهن خلاق و تازه‌ای دارند، مانند این است که زیبایی و نازکی زلف، به وضوح از چهره انسان خیال‌پرور نمایان است.