غزل شمارهٔ ۱۷۱۵

برداشت: ابرها مایه کدورت و غم را به همراه دارند، اما شادی و شادابی زمین به منتظر صبحدم و طلوع آفتاب است.

برداشت: چهره‌ی شفاف شبنم، زیبایی گل‌هایی است که در صبح زود شکفته می‌شوند. در واقع، شبنم نشان‌دهنده‌ی زندگی و سرزندگی طبیعت است و در عین حال خواب شب را به تصویر می‌کشد که در سحرگاه به آرامی رنگ می‌بازد.

برداشت: زمانی که حیات شاد و خوش باشد، می‌توان آن را به حساب لحظات روشنی که در آینده خواهد آمد، نوشت. لحظه‌ای که تیره و تار نیست، مانند لحظات مسیحایی و نیکو به شمار می‌رود.

برداشت: ز خنجر او، زخم جدیدی بر دل ایجاد می‌شود، چرا که آرامش و شفافیت دل فراری، مانند آب سپیده دم است.

برداشت: دنیا با نور خورشید در حال درخشیدن است، اما هنوز خواب آلودگی صبحگاهی بر ما سایه افکنده و ما در حالت خواب به سر می‌بریم.

برداشت: هرگز زیبایی و احساسات خود را در زمانی بیهوده و بی‌فایده خرج نکن، زیرا این احساسات باارزش و نایاب در ساعات ابتدایی صبح معنا و ارزش بیشتری دارند.