غزل شمارهٔ ۱۷۱۳

برداشت: خواستن آرامش و رهایی از آسمان، امیدی بی جاست، زیرا فلس ماهی در این دریا، خود نشانه‌ای از دام و تله است.

برداشت: از میکده بیرون نرو، چون در این دنیا که خراب و ویرانه است، از روزنه‌ای که نسیمی به دل می‌خورد، جامی وجود دارد.

برداشت: زمان و حال خوش را از افرادی که به آرامی و صداقت رفتار می‌کنند، طلب نکن؛ چون این کار مخصوص رندان و اهل درد است که به دنبال شادی و لذت‌اند.

برداشت: از شادابی و تازگی چهره جاوید، می‌توان فهمید که سرو در نهایت از نگرانی‌ها آزاد است.

برداشت: مردان با زبان پاک و موثر، لذت زندگی را به دست می‌آورند؛ در حالی که افراد معجونی از شیرینی و خوشمزگی را تنها به دلیل برخورداری از خوش‌زبانی و ترفندهای سخن می‌سازند.

برداشت: چرا باید قفس را بشکنیم و دلمان را از قید و بند آزاد کنیم وقتی که تو فقط در آستانه پرواز هستی و هنوز به اوج نرسیده‌ای؟

برداشت: به زبان بیاوری خاموش باش و در دل صدها زبان داشته باش، چرا که شکرگزاری از نعمت‌ها در ظاهر، نیازمند نمایاندن آنهاست.