غزل شمارهٔ ۱۷۰۵

برداشت: جهان برای کسانی که در زمینه‌ی شناخت و آگاهی تخصص دارند، محدود و تنگ به نظر می‌رسد. همچنین، برای کسی که به هدایت و رهبری در مسیر بادیه می‌پردازد، فضا و دیدگاهش نیز محدود است.

برداشت: به خاطر جلال و زیبایی که از خورشید به ذاتی خود داری، نباید خود را اندک و کم ارزش بدانید، چون مانند خورشید، فضیلت و عظمت شما فراتر از آن است که در کاسه‌ای محدود و تنگ جا بگیرید.

برداشت: مستی و شوق عمیق ما چقدر می‌تواند آسمان را تحت تأثیر قرار دهد؟ زیرا فضا و بی‌نهایت برای روح‌های بی‌خبر و نا آشنا تنگ و محدوده است.

برداشت: دلمان را با یک بوسه خوشحال کن، زیرا زمان ما و تو، ای نازنین، محدود و کم است.

برداشت: به خاطر کمبود جا، خون لاله من به رنگ سیاه درآمد. فضای دست من بر این جگر داغ و ملتهب بسیار تنگ است.

برداشت: به کجا می‌خواهی از عشق فرار کنی؟ که در این مسیر خطرهای جدی وجود دارد و همچنین امکانات دفاعی تو بسیار محدود است.

برداشت: با دیدی وسیع و گسترده به نعمت‌های زندگی نگاه کن، و از درگیری‌های کوچک و دم‌دستی دوری کن، چون افرادی که مال و ثروت دارند، معمولاً نگرش محدودی دارند.

برداشت: در دل بیابان و در گرفتار زندانی، تو را می‌بینم که در دایره‌ی محدود زندگی با دشواری در حال سفر هستی.

برداشت: چه فایده‌ای دارد که افراد بخشنده و بزرگوار، به کسانی که طبیعت خسیسی دارند نزدیکی کنند؟ زیرا حتی اگر سوزن هم از وجود عیسی (ع)، یعنی انسان کامل و با عظمت، باشد، در نهایت به خاطر تنگ‌نظری‌شان به آن ارزش نخواهند داد.

برداشت: کجا می‌توانی در دل سنگین خود آه و ناله‌ای به راه اندازی؟ که ارتباطات پیچیده و مشکلات زندگی، راهی تنگ و دشوار در پیش روی ماست.

برداشت: خود را از گوشه‌ی منزلی که در آن هستی بیرون بیاور، چرا که فضای رشد و آزادی‌ات محدود است و نمی‌توانی به توانایی‌های کاملت دست یابی.