غزل شمارهٔ ۱۷۰۴

برداشت: نغمه‌ی چنگ، دل‌های خسته و دلتنگ را باز می‌کند و ستاره‌ی «سهیل» مانند سیب که بر گونه‌های زیبایی نقش بسته است، به می‌نگری که رنگی همانند گل دارد.

برداشت: در میان ما و دوستی، گاهی دشواری‌ها و مشکل‌ها وجود دارد، و حتی زمانی که به صلح و آشتی فکر می‌کنیم، هنوز هم تنش‌ها و رقابت‌هایی وجود دارد که برقرار است.

برداشت: به نظر افراد نادان، من در حال پرواز و شادی هستم، اما در واقع، در قفسم جایی برای خوشبو بودن گل‌ها وجود ندارد و فضا برایم تنگ است.

برداشت: انسان نمی‌تواند به زور احساسات و دل کسی را تحت تأثیر قرار دهد. چرا که تلاش و زحمتی که فرهاد برای سنگ‌کنی کرده، نشان‌دهنده قدرت و اراده اوست.

برداشت: ما همیشه در جستجوی کعبه و معابد بودیم، اما سنگ‌های راه ما نشانه‌ای از مسافت‌های دور هستند.

برداشت: ما از دشمن خود انتقام نمی‌گیریم تا تسلی پیدا کنیم؛ اگر بخواهیم انتقام بگیریم، دامن مینا (جامی که از شیشه‌ی زیبا ساخته شده)‌ی ما پر خواهد شد از سنگ‌ها.

برداشت: اگر سخن دیر به مقصد می‌رسد، تقصیر ما چیست وقتی که فضای نوشتن محدود است؟