غزل شمارهٔ ۱۷۰۳

برداشت: عشق مانند شعله‌ای است که در دل محدود و تنگی وجود دارد و در حال انتظار است تا این احساس زنده شود و برافروخته گردد، همچون آتش که در دل سنگ خوابیده است.

برداشت: نمی‌توانم از خودم فرار کنم، چون آسمان بلند برای من به اندازه‌ی سنگی سبز می‌ماند.

برداشت: کسی که دلش از دنیا خالی از رنگ و تعصب است، از وجود رنگ و شکل‌های این دنیا فقط بوی خون را حس می‌کند.

برداشت: دل خسته و گسسته از عشق، حتی هم‌راستا نمی‌شود، زیرا این دل همچون پلنگی است که با ماه و ستاره‌ها می‌جنگد.

برداشت: چرخش ستاره‌ها و زیبایی‌های آسمانی در نظر من تبدیل به دامن پر از سنگ و مشکلات شده است.

برداشت: به هنر و استعداد خود امیدوار بودم، اما نمی‌دانستم که خوش‌اقبالی بر روی آثار هنری خود اثر منفی می‌گذارد و آن‌ها را تحت تاثیر قرار می‌دهد.

برداشت: به زیبایی و نازکی دست آن معشوق فریب نخور، زیرا در واقع او دل را با چنگِ سخت و آهنین فشرده و آسیب می‌زند.

برداشت: وقتی که راهی در برابر تو قرار گرفت، باید به آن مسیر بروی، چرا که سنگ‌های مسیر به گونه‌ای هستند که می‌توانند مسافت‌ها را برای تو آسان‌تر کنند.

برداشت: ما بهترین نعمت‌های دنیا و آخرت را در معرض نمایش قرار دادیم، اما هنوز هم زیبایی تو به خاطر ما مورد سرزنش و ننگ است.

برداشت: اختلاف و درد دل‌ های ما به‌قدری زیاد است که اگر نتوانیم زمین را با عشقی نو بسازیم، زندگی‌مان در حال حاضر جای کافی برای جنون و آشفتگی‌مان ندارد.

برداشت: ما به میخانه نمی‌رویم چون دردسر نمی‌خواهیم، نوشیدنی ما با رنگ لعل و چهره‌های زیبا و گلرنگ، دلنشین است.