غزل شمارهٔ ۱۷۰۲

برداشت: از خودت بیرون بیا، زیرا محل زندگی محبوب نزدیک است و جایی که دل بی‌قرار است، در دسترس است.

برداشت: اگر غافل نبودی، راه رسیدن به معشوق همیشه باز بود؛ اما در حال حاضر، این مسیر خوابیده است. در واقع، فرصت‌ها و زیبایی‌های بهاری نزدیک هستند، ولی تو از آنها بی‌خبر هستی.

برداشت: توانایی درک و بصیرت به افراد دل‌سپرده کمک می‌کند تا به وصل و پیوستگی با معشوقی که جانشان را می‌سوزاند، نزدیک‌تر شوند.

برداشت: از خودت جدا شو و به پیوندی که به بقای زندگی منجر می‌شود، توجه کن؛ چون ارتباط دست با موهای معشوق بسیار نزدیک است.

برداشت: دل سوخته ای که درد و حسرت را تحمل می‌کند، به صبح نزدیک است، ولی هنوز در تاریکی شب و دل‌زدگی به سر می‌برد.

برداشت: اگر به خاطر تنبلی و بی‌توجهی قدم‌های خود را بررسی نکنید، ممکن است به زودی با روزی مواجه شوید که به شما وعده داده شده است.

برداشت: اگر چه خورشید از دور به نظر می‌رسد، اما شبنم شب زنده‌دار به آن بسیار نزدیک است.

برداشت: به خاطر ناتوانی و ضعف من، دل کندن از تو برایم سخت شده است، وگرنه آب به این جویبار خیلی نزدیک است.

برداشت: این بیت بیانگر این است که حالتی از هشیاری و آگاهی بر فرد حاکم شده و او مانند کبکی مست در نزدیکی بلندی‌های کوهسار احساس سبکی و سرخوشی می‌کند. این احساس می‌تواند نمادین از آزادگی و رهایی از قیدهای زندگی باشد.

برداشت: در هر نقطه‌ای از دل من، هزار کعبه (مکان مقدس) وجود دارد. اگر تو دور نشوی، شکار (مورد علاقه و آرزوی من) به تو نزدیک خواهد بود.

برداشت: در ایام جوانی، از نوشیدنی‌ها دوری کن و توبه را پیش بگیر، چون خطرها به شما نزدیک هستند و باید از آن‌ها دوری کنید.

برداشت: عشق به اندازه‌ای در دل جا گرفته که حالا به زبانم آمده است و این مانند جواهری ارزشمند و باارزش است.

برداشت: کارفرما دیگر هیچ کار و فعالیتی ندارد و اگر چنین نبود، ما هم آماده و مشتاق بودیم تا کار کنیم.

برداشت: مخلفان، برای به دست آوردن بهای جان خود، آماده‌اند، چون رنگ شراب به لب لعل محبوب نزدیک شده است.

برداشت: من به او امید دارم، مانند کسی که در فصل بهار به توبه نزدیک می‌شود.

برداشت: چرا مانند غنچه‌ای که در خودش بسته شده‌ای، صائب؟ به زودی بادی از بهار می‌وزد که تو را باز خواهد کرد.