غزل شمارهٔ ۱۷۰۱

برداشت: غم من، که نباشد دور از شادی‌ام، مانند نزدیک شدن پاییز به بهار است که رنگ حنای زودگذر در کنار زیبایی بهار قرار دارد.

برداشت: برای من، بستن و باز کردن چشم‌هایم به مرگ یکسان است؛ زیرا زندگی‌ام به اندازه شعله‌ای در حال نزدیک شدن به پایان است.

برداشت: به چشمان کم‌نور من توجه نکن که وجود خاکی و ناچیز من در مقایسه با عشق و محبت واقعی به معشوق، بی‌ارزش است. غبار وجود من به یار و محبوب نزدیک‌تر است و این نکته مهم‌تری است.

برداشت: دوری از محبوب بی‌قراری به همراه دارد، اما مانند امواج آرام دریا، خود را به ساحل نزدیک می‌کنند.

برداشت: به آفتاب نزدیک شد و از کنار گل، شبنم به وصال رسید و این نشان می‌دهد که چشم شب‌زنده‌دار به وصال محبوب نزدیک شده است.

برداشت: از عطر یاسمن تو بوی بنفشه را حس می‌کنم، آیا ممکن است که نسیمی از آن خط صورتت به زودی بیاید؟

برداشت: به زودی با نزدیک شدن به صبح و آغاز فصل بهار، امید و آرزوها بیشتر و بیشتر خواهند شد.

برداشت: به خون من نپرداز، زیرا به دلیل پیری، به سوختن دل من مانند درخت چنار نزدیک شده است.

برداشت: وقتی که فردی تشنه و بی‌صبر است، خاموشی و بی‌حاصل بودن آن، برای من چه فایده‌ای دارد اگر بهار نزدیک باشد؟