غزل شمارهٔ ۱۶۹۹

برداشت: اگرچه زلف تو دل را به آتش گناه کشانده و تاریک کرده است، اما لبان تو به قدری زیبا هستند که حتی نزدیک شدن به توبه را نیز ممکن می‌سازند.

برداشت: از دور به زیبایی‌های زندگی توجه کن و تلاش کن که پیوندها و ارتباطات را با زیبایی‌های ارزشمند بسازی، زیرا این ارتباطات به دقت و ظرافت نیاز دارند و حفظ آن‌ها زحمت می‌طلبد.

برداشت: افرادی که از خودشان حرکت کرده‌اند، به راحتی و سریعاً به خواسته‌هایشان می‌رسند. بوی پیراهن نشانه‌ای است که این مسیر طولانی، در واقع نزدیک به نظر می‌رسد.

برداشت: چشم‌ها به نقشه پای تو خیره می‌شوند، زیرا این نقشه همچون افسانه‌ای است که در تاریکی زیر چراغی به وجود آمده است.

برداشت: نماز شب، که مخصوص کسانی است که شب را بیدار می‌مانند و به عبادت می‌پردازند، در نزدیکی صبح دیگر واجب نیست، چون به زودی صبح می‌رسد. در اینجا اشاره‌ای به نزدیکی صبح و کاهش تلاش برای عبادت در شب، به خاطر نزدیک شدن به صبح وجود دارد.

برداشت: اگر به فکر someone در دل داری، بی‌تردید به او توجه کن؛ چرا که در این راه باریک و دشوار، نباید چشمانت را مثل سوزنی ببندی و از دیدن او غافل شوی.