غزل شمارهٔ ۱۶۹۷

برداشت: این جمله به این معناست که نه ستاره‌ها به‌عنوان زینت‌افزا وجود دارند و نه آسمان به‌عنوان قلمی برای نوشتن بر این کائنات، بلکه در واقع این نشانه‌ها و علامت‌ها بیانگر تردید و شک هستند.

برداشت: توجه نکردن به حال دیگران و غفلت از مشکلات آن‌ها، هزار بار بهتر از این است که به طور مشترک به احساسات و مشکلات دیگران توجه کنیم.

برداشت: تو که رنج من را نمی‌فهمی و نمی‌تونی به حرف‌های من گوش بدی، بهتر است از کناری عبور کنی. زیرا داستان من و وصل معشوق، پر از سوز و تلخی است.

برداشت: هوش خود را از دست نده و به طعام خود شور نزن، زیرا شعر مانند طعام است و استعاره مانند نمک می‌باشد.

برداشت: همین مرز و تفاوت است که نیک و بد را از یکدیگر جدا می‌کند و در غیر این صورت، زیبایی و خوبی در زن و مرد هر دو وجود دارد.

برداشت: هرگز نباید سخنان خود را با افرادی که درک درستی ندارند به اشتراک بگذاری، چون اینکه چه می‌گویی، برای روح تو بسیار اهمیت دارد و به نوعی تامین کننده نیازهای توست.