غزل شمارهٔ ۱۶۹۵

برداشت: دل شاداب ما از دیدن جلوه‌ها ی خوشی دور است و به خاطر بازیگوشی آتش عشق ما، از شعله‌های آن فاصله دارد.

برداشت: تماشا بستگی به خواسته‌ی دل دارد و هرچند که به ظاهر دیدن در پیش است، اما در واقع این دل است که معنی و مفهوم واقعی را تعیین می‌کند.

برداشت: هر کجا که بروم، نمی‌توانم از نگاه بازیگوش او دور شوم؛ چون این ستاره همیشه جلوی چشمانم حاضر است.

برداشت: پاییز از دل‌های زخمی و آشفته رها شد، اما درد دل و جراحت‌های عاطفی هنوز پیش روی من باقی مانده است.

برداشت: وقتی که فراق و جدایی او مرا به شدت آشفته کرد، متوجه شدم که تحمل و استقامت من نسبت به یک سنگ سخت کمتر است.

برداشت: اگر درک صحیحی داشتی، متوجه می‌شدی که این اشاره به طور مستقیم در گفت‌وگو با صاحب‌نظران بسیار واضح است.

برداشت: از دریای عشق جدا شدم، غافل از این که در کنار این جدایی، غم بی‌پایان در انتظار است.

برداشت: ای زاهد، تو که در زندگی‌ات با مشکلات و ناشناخته‌ها مواجهی، چه جایگاهی در میان کسانی داری که به توکل و اعتماد بر خداوند زندگی می‌کنند؟ تو خود مشغول حل صد مشکل و تردید هستی و هنوز به نتیجه نرسیده‌ای.

برداشت: اگر کسی در عشق به خاشعانه قدم بردارد، بداند که عشق همواره برتر و بزرگ‌تر از اوست، حتی اگر گلی کوچک‌تر از یک درخت بزرگ باشد.

برداشت: احساس درد و اندوه می‌کنم که من که هشیار و بیدار هستم، در راه جستجوی حقیقت و دانایی، هنوز هزار مرحله پر از شوق و شور باقی مانده است.

برداشت: این شعر بیانگر حسرت و افسوس شاعر است. او تأکید می‌کند که حتی اگر دلش در دسترس باشد و به زینت‌هایی مثل گوشواره آراسته باشد، اما اگر نتواند به زلف زیبای محبوب خود برسد، هیچ فایده‌ای ندارد. در واقع، زیبایی‌های ظاهری و دنیاوی زمانی ارزشمند هستند که به محبوب و معشوق منتهی شوند.